when the moon rise above the sea

แต่ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไป ในตอนนั้น
ตอนที่เขาอยู่ปีสี่ ด้วยความที่เขาเป็นเด็กเงียบขรึม เขาจึงไม่มีเพื่อนเลยแม้ซักคนเดียว แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการอยู่แล้ว อยู่ตัวคนเดียว จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก แต่แล้วเขาก็เข้ามา ละลายน้ำแข็งในใจของใครคนนี้ ไขกุญแจเปิดหัวใจที่ปิดตายและด้านชา ทำลายกำแพงที่เขาใช้ปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก คนๆนั้น เจมส์ พอตเตอร์ แห่งบ้าน กริฟฟินดอร์

เจมส์เฝ้ามองเซเวอรัสมาตลอด และทำได้ทุกวิธีทางเพื่อให้เซเวอรัสหันกลับมามองบ้าง แม้กระทั้งแกล้งแรงๆก็ตาม และก็เหมือนกับที่โบราณเขาว่าไว้ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ความสำเร็จของเจมส์นั้นก็ได้มาถึงในคืนเดือนมืดต้นปีหกนั้นเอง

ในคืนนั้นเซเวอรัสได้ออกมาเดินข้างนอกเนื่องจากนอนไม่หลับ เหมือนๆกับทุกๆคืนที่บนฟากฟ้าไม่มีแสงสว่างจากดวงดาวหรือพระจันทร์ เด็กหนุ่มผมดำเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย เหมือนชีวิตเค้า ใช่ เหมือนกับชีวิตของเค้าที่อยู่ไปวันๆ อย่างไร้จุดหมาย เด็กหนุ่มเดินไปเรื่อยจนกระทั่งไปหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ริมทะเลสาบ เค้านั่งลงพร้อมกับหลับตา ฉับพลันน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้ เด็กหนุ่มสะอื้นจนตัวโย แต่แล้วก็มีแขนคู่หนึ่งมาโอบกอดเค้าไว้ ในตอนนั้น ภาพเหตุการณ์อดีตที่มักตามหลอกหลอนเขาเสมอ ฉายกลับไปกลับมาเหมือนย้ำเตือนว่าไม่มีทางที่เขาจะหนีมันไปไหน ไม่ว่าจะทำยังไง สิ่งเหล่านั้นก็ยังอยู่ในจิตใต้สำนึกของเขาเอง ภายในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งแต่อ่อนโยนนั้น ทำให้กำแพงแห่งความเข้มแข็งที่ปิดกั้นใจของเขาไว้ได้พังทลายลงมา

เมื่อสติเริ่มที่จะกลับมาเซวอรัสก็ได้เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของของอ้อมแขนคู่นี้ และก็ได้พบกับดวงตาสีน้ำตาลอันอ่อนโยนของเจมส์ พอตเตอร์ ในตอนนั้นเค้าตกใจมากและพยายามที่จะดันตัวเองออกมาจากอ้อนแขนคู่ แต่มีหรือที่เจมส์จะยอม สุดท้ายเซเวอรัสก็ยอมแพ้พร้อมกับหลับตาลง

ถ้าง่วงก็หลับนะ เสียงทุ้มต่ำอันอ่อนโยนของเจมส์กระซิบบอกที่หูของเซเวอรัส ทำให้ร่างบางหน้าแดงก่ำ

บ้า ร่างบางเอ่ยเบาๆพร้อมกับพยายามที่จะขืนตัวเองออกมาอีกรอบ แต่เพียงกำลังของเค้าคงสู้กับอ้อมแขนของร่างสูงไม่ได้หรอก ร่างบางจึงซบหน้าลงไปตามเดิมอีกครั้ง

ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็บอกได้นะ ฉันยินดีรับฟ้งเสมออย่าฝืนทำเป็นเข้มแข็งอีกต่อไปเลย มันจะทให้นายยิ่งอ่อนแอนะ เสียงเตือนแห่งความหวังดีอันหนักแน่นแต่อ่อนโยนของเจมส์ ที่กระซิบบอกร่างบางก่อนที่จะแยกกันได้ทำให้หัวใจของเซเวอรัสเต้นผิดจังหวะ

หลังจากนั้น เจมส์และเซเวอรัสได้แอบออกมาเจอกันเสมอ ในคืนเดือนมืดที่ใต้ต้นไม้ริมทะเลสาบ เจมส์ได้ทำทุกวิถีทางที่จะให้ร่างบางเปิดใจให้เขา ส่วนเซเวอรัสเองหลังจากได้ค้นพบว่าตัวเองก็รู้สึกตั้งหน้าตั้งตารอเวลาที่จะได้เจอกับร่างสูง ก็ได้เปิดใจให้กับเจมส์ทีละนิด

เมื่อทุกอย่างล่วงเลยมาได้เกือบปี เซเวอรัสก็ได้เล่าเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้นในคืนเดือนมืดเช่นนั้นให้กับเจมส์ ในคืนนั้นทั้งคู่ก็กำลังนั่งคู่กันที่ใต้ต้นไม้อย่างเงียบๆเหมือนเช่นเคย

แปดปีแล้วหรอเนี่ย ร่างบางพูดขึ้นมาอย่างลอยๆ เมื่อความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง

อะไรหรอเซเวอรัส เจมส์ถาม ในตลอดเวลาเกือบปีที่สองคนได้แอบออกมาพบกันข้างนอก เซเวอรัสไม่เคยปริปากบอกเลยว่า ทำไมในคืนนั้น เค้าถึงออกมานั่งร้องไห้ข้างนอก แต่ถึงแม้ว่าจะอยากรู้มากเท่าไหร่ ร่างสูงก็ไม่กล้าถามเพราะกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายเสียใจมากยิ่งขึ้น

แต่แค่คำถามแค่นั้น ก็ทำให้ทำนบน้ำตาของร่างบางพังทลายอีกรอบ น้ำตาเริ่มพรั่งพรูออกมาพร้อมๆกับคำพูดที่เก็บเอาไว้ในใจมาตลอดแปดปี

เพราะชั้นคนเดียว แม่ถึงต้องตาย ถ้าในตอนนั้นชั้นไม่ขัดขืน ป่านนี้ เรื่องแบบนั้นมันก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก

ร่างสูงที่ตกใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินก็พยายามที่จะเรียกสติกลับมาพร้อมกับรั้งร่างบางเข้ามากอด

เพราะชั้นคนเดียวเลยแท้ๆ แม่ถึงต้องตาย ร่างบางสะอื้น ความรู้สึกผิดที่ตามหลอกหลอนมาตลอด ไม่เคยยอมให้ร่างบางได้มีความสุขกับคนอื่นเค้าซักที

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ เซเวอรัส ร่างสูงพยายามที่จะปลอบแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เจมส์จึงลองอีกวิธีนึง

ไหนลองบอกชั้นมาซิว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างสูงถามอย่างอ่อนโยนลองถามดูเมื่อร่างบางหยุดสะอื้น

คืนนั้น เป็นเหมือนกับคืนนี้แหละ ไม่มีจันทร์หรือดาวบนท้องฟ้า ร่างบางเริ่มเล่าด้วยเสียงอันเลื่อนลอย

แม่กับชั้นพึ่งทานข้าวเย็นกันเสร็จ เรากำลังล้างจานกันอยู่ อยู่ดีๆก็มีเสียงดังขึ้นมาในห้องรับแขก แม่รีบออกไปดูแต่ยังกำกับชั้นให้รออยู่ในห้องครัว ชั้นยืนรออยู่พักนึงก็ได้ยินเสียงคนเถียงกัน ชั้นก็เลยรีบวิ่งออกไปดู ในห้องรับแขก ชั้นเห็นแม่กำลังยืนเถียงกับพ่ออยู่ ชั้นยืนงงอยู่ตรงนั้น ปกติชั้นจะไม่ได้เจอพ่อเลยเพราะพ่อมัวแต่ยุ่งอยู่กับ งาน พอพูดถึงตอนนี้ ร่างบางก็ยิ้มออกมาอย่างเหยียดๆ แล้วก็เล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะสั่นอีกครั้ง

พอแม่หันมาเห็นชั้นก็รีบไล่ให้ชั้นขึ้นไปบนห้อง แต่พ่อก็ห้ามชั้นไว้แล้วก็สั่งให้ชั้นเดินไปหาเค้า แต่แม่ก็ห้ามเอาไว้ทำให้พ่อโกรธ พ่อสั่งให้ชั้นไปหาเค้าอีกครั้งแต่แม่ก็เข้ามายืนข้างๆชั้นกับ พ่อชักไม้กายาศิษย์ ออกมาแล้วก็ชี้มาที่ชั้นพร้อมกับสั่งให้ชั้นไปหาเค้า และเมื่อชั้นไม่ยอม พ่อก็ยิ้มอย่างเหี้ยมๆพร้อมกับร่ายคาถาใส่ชั้น แต่แม่ก็เข้ามาบังพร้อมกับรับคาถาเข้าไปเต็มๆ ร่างบางหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พอชั้นมารู้ตัวอีกทีพ่อก็หายไป ส่วนร่างของแม่ก็ลงไปกองอยู่ที่พื้นแล้ว ร่างบางสะอื้น แต่ก็ยังพูดต่อ ในชีวิตของชั้น ชั้นมีแม่คนเดียวที่เลี้ยงดูชั้นมา แม่เป็นคนเดียวที่ชั้นรักและรักชั้น แล้วแม่ก็ต้องตายเพราะชั้น ถ้าในตอนนั้นชั้นไม่ขัดขืน แม่ก็คงยังมีชีวิตอยู่ แล้วก็จะต้องไม่มีใครที่จะต้องเจ็บเพราะชั้นอีก

แต่ชั้นไม่เห็นด้วยนะ ร่างสูงแย้งขึ้น ชั้นว่าแม่ของนายอาจจะต้องเจ็บปวดมากกว่านั้นแน่ถ้าเค้ายอมให้นายไปน่ะ อีกอย่าง ที่แม่ของนายทำแบบนั้นก็เป็นเพราะว่าเค้ารักนายไม่ใช่หรอ เค้าคงอยากให้นายมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ แล้วเค้าก็คงไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นะที่นายเอาแต่โทษตัวเองอยู่อย่างนี้หน่ะ ร่างสูงช้อนคางของอีกฝ่ายให้ขึ้นมาสบตาพร้อมกบเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มของร่างบางอยู่ อีกอย่าง มีชั้นคนนึงนะ ที่จะเสียใจมากถ้านายยอมไปตอนนั้นเพราะชั้นคงจะไม่มีโอกาสได้เจอนายที่นี่ ร่างสูงพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับคนในอ้อมแขน ร่างบางถึงกับหน้าแดงจึงก้มลงซุกกับอกอันอบอุ่นของอีกฝ่ายอีกครั้ง

เจมส์หัวเราะเบาๆกับอาการอายของอีกฝ่าย แต่ก็ยังแกล้งกระซิบเรียกชื่อร่างบางเบาๆข้างหูของอีกฝ่าย พร้อมกับชี้ให้เซเวอรัสมองไปบนท้องฟ้า

เห็นดาวดวงนั้นหรือเปล่าเซเวอรัส ร่างสูงถามพร้อมกับชี้ไปที่ดาวดวงหนึ่งที่ส่องแสงอยู่ไกลบนท้องฟ้า

ไม่ว่าคืนนี้หรือคืนไหนๆจะมืดมิดซักเท่าไหร่ บนท้องฟ้าก็จะยังมีดาวดวงนึงที่ส่องแสงนำทางให้กับคนหลงทางอยู่ ก็เหมือนกับชั้น ชั้นจะเป็นดั่งดาวดวงนั้นที่จะส่องแสงสว่างให้กับนายเสมอ ไม่ว่าคืนๆนั้นจะมืดมิดซักเท่าไหร่ ฉันจะอยู่เคียงข้างนายตลอดไป ร่างสูงกระซิบบอกร่างบางในอ้อมแขนอย่างหนักแน่น

แล้วนายหล่ะ จะยอมให้ชั้นเป็นดาวนำทางให้หรือเปล่า เจมส์กระซิบถาม

ร่างบางส่ายหัวพร้อมกับตอบว่า ฉันไม่อยากได้นายเป็นดาวนำทาง

แล้วก็ดึงร่างสูงให้ก้มลงมาพร้อมกับกระซิบที่หูว่า เพราะชั้นอยากแค่ได้นายมายืนข้างๆชั้นก็พอ

คำพูดนี้ทำให้ร่างสูงถึงกับยิ้มแก้มปริพร้อมกับพูดว่า ไม่ว่านายจะไปอยู่ที่ไหน ชั้นจะตามไปเสมอ นายไม่มีทางหนีชั้นได้แน่ ชั้นสัญญา ชั้นจะอยู่กับนายตลอดไป ร่างสูงพูดจบพร้อมกับประกบริมฝีปากของร่างบางด้วยปากของตนเพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาจะทำตามที่พูด

แล้วตอนนี้นายหายไปไหนหล่ะเจมส์ เซเวอรัสถามขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา และแล้วเค้าก็ได้สูญเสียคนที่เค้ารักให้แก่ความตายอีกครั้ง และนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้จิตใจของเค้าว่างเปล่าและมืดมิดลง
ไม่ว่าดวงดาวจะสุกสว่างแค่ไหน ซักวันมันก็จะต้องดับลง ส่วนคนที่พึ่งพาอาศัยแสงจากดาวดวงนั้น จะถูกทิ้งไว้ให้เผชิญกับความมืดตามลำพัง พร้อมกับรออย่างสิ้นหวังว่า ดาวดวงนั้นจะกลับมาสุกสว่างอีก

The End