when the moon rise above the sea

ทำไมอากาศในอังกฤษมันถึงหม่นหมองอย่างนี้นะเด็กหนุ่มผมบลอนด์วัยสิบเจ็ดปีบ่นระหว่างเดินตามระเบียงในโรงเรียนฮอกวอตส์

น่าเบื่อจริงๆเลยอากาศแบบนี้ ทั้งๆที่เป็นช่วงหน้าร้อนแท้ๆ ทำไมมันยังมีฝนให้ตกอีกเนี่ย แถมต้องมาตกในวันที่ชั้นว่างด้วยคุณหนูทายาทคนเดียวของตระกูลมัลฟอยบ่นต่ออย่างหัวเสีย ในตอนนี้ เค้าต้องมาอยู่ที่ฮอกวอตส์ก็เพื่อที่จะเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายระหว่างแสงสว่างและศาสตร์มืด แต่นั่นก็เหมือนกับว่าจะเป็นข้ออ้างมากกว่า เค้ารู้หรอกน่าที่เค้าต้องมาอยู่ที่นี่เพราะว่าเค้าไม่ปลอดภัยในโลกภายนอกอีกแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้ เดรกโก มัลฟอยก็ยิ้มออกมา แต่มันช่างเป็นยิ้มที่แปลกมากๆ จะเป็นยิ้มที่สมเพชตัวเองก็ไม่ใช่ แต่จะเป็นยิ้มที่ภูมิใจในตัวเองก็ไม่เชิง ก็เพราะเค้าคนนี้ได้ปฏิเสธที่จะเป็นผู้เสพความตาย พ่อของเค้าแทบคลั่งเมื่อได้ยินเค้าพูดอย่างนั้น ก็จะให้เค้า ทายาทคนเดียวแห่งตระกูลมัลฟอย ผู้ที่ถูกเลี้ยงดูขึ้นมาให้ภูมิใจในสิ่งที่ตัวเป็นและไม่ก้มหัวให้กับใคร ไปประจบจูบเท้าเจ้าแห่งศาสตร์มืดหรอ ฝันไปเถอะ เค้าขอตายดีกว่า

อ้าว ไม่ไปขี่ไม้กวาดเล่นหรอ มัลฟอย อุตส่าห์ได้หยุดเรียนซะทีน้ำเสียงกวนๆดังขึ้นจากด้านหลัง

จะว่าไปแล้ว ติดอยู่ที่นี่กับไอ้นั่นก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นนั่นแหล่ะเดรกโกพยายามเดินเร็วขึ้นเพื่อที่จะหนีหมอนั่น แต่ขายาวๆของอีกฝ่ายก็ตามมาทันเสียก่อน

มีอะไรพอตเตอร์ร่างบางถามห้วนๆ

โอ๊ะโอ๋ มีอะไรอีกหล่ะครับคุณหนู ใครทำอะไรให้คุณหนูโกรธหรือครับร่างสูงแกล้งทำเสียงนอบน้อม พร้อมกับโค้งตัวเล็กน้อยเหมือนกับจะคำนับ

เพราะถ้ามีทาสรับใช้คนนี้จะไปจัดการให้เอง แต่ก็อีกหล่ะ จะมีใครหน้าไหนกล้ายุ่งกับคุณหนูเจ้าของตาสีเขียวเน้นคำว่า คุณหนูเหมือนกับจะยั่วโมโหอีกฝ่าย

เอ๊ะ นายจะเอาอะไรกับชั้นกันนักกันหนาฮึ กวนกันอยู่ได้ มันน่ารำคาญร่างบางระเบิดออกมา เค้าอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่ตอนที่ฝนตกแล้วยังต้องมาเจอไอ้หัวแผลเป็นกวนประสาทอีก ทำไมเค้าถึงโชคไม่ดีอย่างนี้นะ

ทำไมหรอ จะให้ชั้นเอาอะไรกับนายดีหรอ เอแล้วจะเอาอะไรดีหล่ะเสียงทุ้มต่ำของร่างสูงถามแทนที่น้ำเสียงจะกวนเหมือนเคย ทำให้อีกฝ่ายเสียวสันหลัง แล้วยังสายตาแปลกๆนั่นอีก เดรกโกเห็นท่าไม่ดีจึงพยายามที่จะหนี แต่ก็โดนร่างสูงต้อนให้ไปชิดกำแพงเสียก่อน

หม.. หมายความว่าไงพอตเตอร์ร่างบางถามด้วยเสียงสั่นๆ

แล้วนายจะให้มันหมายความว่ายังไงหล่ะร่างสูงถามพร้อมกับยกแขนข้างนึงขึ้นมายันตัวเองกับกำแพงเหมือนกับว่าจะกันไม่ให้ร่างบางหนี

ถ้านายจะมัวแต่พูดวกไปวนมาแบบนี้ชั้นไม่เอาด้วยหรอกนะร่างบางพูดพร้อมกับพยายามที่จะดันให้อีกฝ่ายถอยไป แต่มีหรือที่จะทำให้แฮร์รี่ พอตเตอร์ หยุดได้ ก็แหม การแกล้งคนรงหน้ามันสนุกนี่นา แถมใบหน้าของอีกฝ่ายเวลาอายเนี่ยก็ น่าร๊ากน่ารัก จะไม่ให้แกล้งได้ไงหล่ะ

ชั้นแค่ถามนายดีๆ นายก็หาว่าชั้นพูดวกไปวนมา แบบนี้ทีหลังชั้นก็ตีความหมายเองก็ละกันนะ เดรกโกร่างสูงตอบพร้อมกับใช้มืออีกข้างที่เหลืออยู่เล่นกับปลายผมบลอนด์ของอีกฝ่าย

นิ่มเหมือนไหมเลย ร่างสูงคิดพลางละมือจากปอยผมยังใบหน้าที่ตอนนี้เป็นสีชมพูแล้วของอีกฝ่าย

หยะ.. หยุดนะพอตเตอร์ร่างบางพยายามห้ามเมื่ออีกฝ่ายเริ่มใช้นิ้วสัมผัสไปตามใบหน้าหวานตั้งแต่พวงแก้มสีชมพู ไล้จนไปถึงคางมนแล้วก็วกขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากสีนุ่มของอีกฝ่าย

เรียกชั้นว่าแฮร์รี่ก่อนสิคนเจ้าเล่ห์กระซิบก่อนที่จะประกบริมฝีปากตัวเองกับอีกฝ่าย จากจูบอันอ่อนโยนในตอนแรกกลับหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

อื้ม...พอร่างบางเริ่มเคลิ้มร่างสูงจึงถือโอกาสดันลิ้นตัวเองเข้าไปในปากของอีกฝ่าย ใครจะไปรู้ว่าปากของคุณหนูประจำบ้านสลิธิรินจะทั้งนุ่มทั้งหวานจนเด็กชายผู้รอดชีวิตที่ตอนนี้เป็นหนุ่มแล้วถึงกับเคลิ้มไปกับรสชาติที่ตนเองได้สัมผัส หลังจากที่ชิมรสปากของอีกฝ่ายจนพอใจแล้ว ร่างสูงก็ค่อยๆละออกมาจากริมฝีปากของร่างบาง แต่ก็ยังไม่วายพรมจูบไปตามพวงแก้มสีแดงระเรื่อนั่นแล้วก็ค่อยๆไล้ลงมาถึงซอกคอขาวนวล

ลมหายใจของร่างบางเริ่มติดๆขัดๆ อื้อ หยุดเถอะ ได้โปรดร่างบางขอเมื่อมือของอีกฝ่ายเริ่มจะไม่อยู่สุข สำรวจไปตามร่างกายของเค้า

เรียกชื่อชั้นก่อนสิร่างสูงกระซิบที่หูของอีกฝ่าย

พอตเตอร์ร่างบางพูดออกมาอย่างลำบาก

ไม่ใช่ เรียกชั้นว่าแฮร์รี่สิร่างสูงพูดพร้อมกับพรมจูบไปทั่วทั่งหน้าของเดรกโก

แฮร์... แฮร์รี่ร่างบางพูดออกมาอย่างเขินอาย

แหม ถ้าเป็นเด็กดีแบบนี้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่องร่างสูงกล่าวขึ้นแต่ก็ยังประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับเป็นจูบอันอ่อนโยนและหวานซะจนร่างบางแทบลอย พละกำลังหายไปหมด ดีนะที่มีแขนของร่างสูงโอบกอดไว้อยู่ ไม่งั้นเค้าคงลงไปกองอยู่ที่พื้นแล้ว (ร่างบางไม่ลอยแต่คนแต่งจะละลายอยู่แล้วเนี่ย: mishiko ขอคนeditละลายด้วยสิ: lune)

ต่อไปต้องเรียกชั้นว่าแฮร์รี่นะร่างสูงพูดหลังจากที่ปล่อยให้ปากของอีกฝ่ายได้เป็นอิสระแล้ว

ทำไมร่างบางพูดออกมาพร้อมกับพยายามที่จะรวบรวมสติของตัวเองที่กระจัดกระจายไปเพราะสิ่งที่เกิดขึ้น

ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่อาจจะมีเหตุการณ์แบบเมื่อกี๊เกิดขึ้นอีกก็เท่านั้นเองประกายแปลกๆกลับมาที่ตาสีเขียวของร่างสูงอีกครั้ง และคำพูดแค่นี้ก็ทำให้ร่างบางหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ

หยุดพูดบ้าๆได้แล้วพอต- แฮร์รี่เดรกโกพูดพร้อมกับดันตัวของอีกฝ่ายออกไป แล้วก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายยอมถอยออกมา ร่างบางจึงใช้โอกาสนี้รีบเดินจากไป แต่ถ้าเค้าหันกลับมาดู เค้าคงจะเห็นแฮร์รี่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

แต่ใครว่าถ้านายเรียกชื่อต้นของชั้นแล้ว เหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกร่างสูงพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ (ลูกชายป๋าเจมส์ชัดๆเลยนะเนี่ย: lune)

แฮร์รี่เริ่มออกเดินทอดนองไปตามระเบียงอย่างสบายใจอีกครั้ง ฝนด้านนอกเริ่มหยุดตกแล้ว แต่ใครจะรู้เดียวมันก็อาจจะตกลงมาอีกก็ได้ เหมือนกับจะเน้นย้ำว่าตอนฝนตกตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น หรืออาจจะมีอะไรใหม่ๆมาให้จดจำอีกครั้ง

ไม่มีใครหรอกที่จะจำได้ว่าฝนตกวันไหนบ้าง ถึงแม้จะเป็นวันที่ฝนตกในฤดูร้อนก็ตาม แต่สำหรับคนสองคนแล้วมันกลับเป็นวันที่จะอยู่ในความทรงจำของพวกเขาตลอดไป

In the day of summer shower
There is you and me side by side
With our special memory
Which I will never forget

The End


Lune: ตาคนeditแฉคนแต่งอีกครั้ง อิอิ ฟิคเรื่องนี้ไม่น่าเชื่อว่ายัยมิชิโกะจะแต่งมาได้อย่างรวดเร็ว รู้สึกจะอยู่ในช่วงใกล้สอบหรือสอบอยู่นี้แหละ ความจริงฟิคเรื่องนี้คงได้เอามาลงเร็วกว่านี้ถ้าเราไม่ขี้เกียจeditอะนะ คือคนแต่งส่งมาให้editต้องนานแล้วแต่ขี้เกียจ 555
ต้องขอบอกว่ามันแต่งออกมาได้ดีจริงๆสำหรับคนที่พึ่งแต่งฟิคเรื่องที่2 อันแรกยังมีแต่พล๊อตอยู่เลย555 ยังไงก็ตามเม้นกันด้วยนะค่ะ ยัยmishikoคงดีใจตายเลย